De nachtmerrie van elke serieuze verzamelaar: verhuizen, of in een variant daarop: verbouwen. Je voelt al aan je theewater welke titanenarbeid daarmee gepaard gaat, je hebt immers het huis zelf volgestouwd met niet-virtuele spullen: boeken en platen, niet op eReader respectievelijk mp3, maar gewoon echte dingen, die je kunt betasten en besnuffelen, die een fysieke aanwezigheid inhouden (“vrienden voor het leven”), die volume innemen en vooral ook gewicht hebben. Maar goed, je sjouwt wel vaker met boeken en platen, dus je begint vol goede moed.
Het idee was even simpel als elegant: door een eerdere verplaatsing van de keuken naar de garage heb je een onhandig lange woonkamer (geen L meer maar platte U), je echtgenote voelt zich bedreigd door de oprukkende boekenwand, je stoort je aan de televisie, je hebt behoefte aan een eigen ruimte (wat bij anderen de opmerking ontlokt: “probeer je je huwelijk te redden?”), dus je plaatst een muurtje ongeveer in het midden en je hebt opeens JE EIGEN BIBLIOTHEEK (annex muziekkamer). Een win-win situatie, en inderdaad, je relatie kan weer jaren mee. Wel natuurlijk een deur erin, dat nog wel, die een strook licht doorlaat.
Je huurt een professional in, die een muurtje kan zetten bovenop het parket, zonder het al te zeer beschadigen. Constructiebouw met gipsplaten, isolatielaagje, inhangen van zelf uitgezochte deuren. Meteen ook drie andere deuren vervangen (van standaard projectontwikkelingsbouw naar een deur waarmee het ergens op begint te lijken). Maar goed: die meneer heeft ruimte en licht nodig, er moeten boeken van de muur waar de nieuwe dwarsmuur gaat komen. Verhuizing 1: alle boeken en platen helemaal naar de voorkant, nabij het raam, in de kasten, want we hadden al bedacht dat beginnen met boekendozen geen optie is (waar zet je die dan allemaal neer?). Dus de kasten in rijen naast elkaar en de boeken zoveel mogelijk op hun plek in de kast, je wilt al die tijd er toch niet helemaal van verstoken zijn.
Om het toch echt één geheel te laten worden moet er hier en daar gestuct worden. Maar de stucadoor kan pas 5 dagen na afronding constructie. Zo lang kan ik niet wachten, ik wil zien wat het eindresultaat ongeveerd wordt, het jeukt gewoon, en dus werk ik me weer enkele uren in het zweet (verhuizing 2: alles weer aan de kant). Helemaal betoverd door het resultaat maak ik foto’s en een filmpje. Om het qua geluid wat aan te kleden zet ik een plaat met Maria Callas op:
Je ziet dat ik geen professionele filmer ben en dat ik een standaard fototoestel gebruik, maar het geeft een aardige indruk van wat het gaat worden. Ik ben enkele dagen in de zevende hemel en noem het filmpje al versie 0.9, niet beseffend dat nog veel werk moet gebeuren en dat ik het beter 0.2 had kunnen noemen – ik kom daar zo op terug. Een stapel boeken op de nieuwe tafel, ziet er ook altijd “interessant” uit.
Je ziet de nog ongestucte gipsplaten op de achtergrond. Nog geen nieuwe meubeltjes, behalve die tafel. Deur met glas-in-lood raam, strak, zodat het niet truttig wordt, hoop ik…
Uiteindelijk komt die stucadoor, dat zie je aankomen, dus weer moeten we boeken verplaatst. Verhuizing 1 zou al niet afdoende zijn geweest, want die stucadoors maken een rotzooi! Weg dus met die boeken, zo ver mogelijk van de muur af waar het moet gebeuren (verhuizing 3) en plastic over al die kasten, de boeken en platen hebben al zoveel stof gevangen tijdens de verbouwing. Tot overmaat van ramp meldt de stucadoor dat het geheel wel 1 tot 2 weken moet drogen, voordat je er iets op kunt smeren, laat staan boeken voor kunt zetten. G*dv*rd*mme! Dit is afzien voor mij. Ik begin tegen mijn vrouw te jeremiëren: “waar zijn we aan begonnen!”
Wachten, wachten, intussen bleken “we” (natuurlijk is de vrouw de baas) bedacht te hebben dat als je toch eenmaal bezig bent, dat je dan beide nieuwe kamers, zowel plafonds als muren, een fris kleurtje wilt geven. Beginnen met de plafonds. Daarvoor moeten de opzetstukken van de Billy’s eraf, boeken elders in de kasten (vóór of achter andere boeken). Het is geen volledige verplaatsing, dus we noemen dit verhuizing 4a. Wat niet betekent, dat ook dit niet een hoop gesleep betekende, tijdelijke locaties voor allerhande objecten. En wat het ergste is: mijn persoonlijke systeem raakt door elkaar!
Vervolgens komen de muren aan de beurt, zowel in “mijn bibliotheek” als in “de kamer van mijn vrouw” (d.i. daar waar de televisie en de rest van de huisraad komt te staan). Nu moeten dus de boeken van alle muren af: verhuizing 5. Torens gebouwd in het midden van de nieuwe voorkamer. Heeft zijn charme (het bibliotheek idee), maar het blijft behelpen. Ik kan nog steeds bij de meeste boeken, als ik wil. Ik blader en lees ook per ongeluk in boeken die ik al lang niet meer in mijn handen heb gehad.
En dan, eindelijkheid der eindelijkheden: het is af. Plafond en muren zijn gesausd, alles lijkt in elk geval droog. De kasten kunnen terug. Ook verhuizing 6 is een mega-operatie, want je wilt wel dat alles weer klopt, dat de boeken aan de juiste wand en in dezelfde volgorde staan als eerder. Ik ben een Pietje Precies daarin. Wat het nog moeilijker maakt, is dat ik 3 Billy’s twee extra planken heb gegeven (uit een ooit eerder afgebroken Billy), zodat ik er meer literaire fictie in kan opslaan: 9 in plaats van 7 lagen (inclusief opzetstuk).
Ik geloof wel dat mijn logistieke vaardigheden door ervaring en berekening in de loop van deze verbouwing zijn toegenomen. Het lukt dan ook om van kast naar kast de boeken zo te verplaatsen dat ze uiteindelijk op de goede plek staan. Ik vergis me nog wel eens en moet dan de inhoud van een hele kast weer overplaatsen, maar ach, ik doe grondig aan vetverbranding en dat kan geen kwaad. Het 1.0 resultaat mag er zijn:
Ik ben zo trots, dat ik er wat pompeuze muziek van Elgar onder zet (melodie bekend van Land of Hope and Glory), natuurlijk weer op vinyl. Je ziet wederom dat ik een slechte filmer ben. Ook voor mij is het een raadsel waarom ik zolang inzoom op de (oude) gordijnen en de (nieuwe) lamp. Als dan ook de muziek in de meest plechtige fase komt op dat moment, dan is het eigenlijk wel erg komisch.
Geleidelijk aan komen er meer meubeltjes: vier lekker zittende eetkamerstoelen voor aan de tafel, een salontafel met showvitrine.
En nog later erbij passende kleine fauteuils voor de wat luiere leeshouding. Heerlijk! Zelfs de entree, vanuit de woonkamer (achterkamer) is zeer uitnodigend:
Wat heb ik er tegenop gezien, wat heb ik moeten slepen (6 keer ca. 2500 boeken en 1000 platen), maar het resultaat mag er zijn. Elke keer dat ik nu “incheck” via 4square op “Personal Library” voel ik me de koning van een klein maar zeer mooi vorstendommetje. Ik kan alleen al uren om me heen kijken. Alles staat bij elkaar en in een door mij bepaalde orde. De gelezen boeken en de ongelezen, herinnering en verwachting, samen met de muziek die vaak voertuig is voor de mooiste gedachten. Ik ben “thuisgekomen”.
Danny Habets
Lees Danny’s eerdere bijdrage hier.
